Hoofdstuk uit De O’Shea Vrouwen

 

Aidan O’Shea, berucht als De Zwarte Wolf en toekomstige laird van Brannoc Moore, is niet het toonbeeld van een galante, vriendelijke man.  Hij beseft dat hij een echtgenote moet nemen om wettige erfgenamen te krijgen, maar hij vindt alle huwbare vrouwen zeurende wezens. Hugh Blackstar is dan ook blij is als de toekomstige laird zijn burcht bezoekt. Hij kan een bruidsschat goed gebruiken en is meteen bereid  een van zijn dochters af te staan. Groot is Hughs verbazing als Aidan een bruid voor zijn vader, de oude Niven, komt halen. Niven heeft zijn oudste zoon opdracht gegeven  om Olwin Blackstar mee te nemen naar Brannoc Moore. Als Aidan echter Olwin Blackstar ziet, verliest hij op slag zijn hart, maar een O’Shea breekt nooit zijn woord en hij beseft dat Olwin nooit de zijne zal worden.

 Fragment van Olwin en Aidan

Olwin zat op de rand van het bed en dacht aan Aidan. Ze was diep in gedachten en hoorde niet dat het zeil langzaam werd opengesneden. De frisse wind die plotseling naar binnen kwam, deed haar opkijken. Toen ze de man zag die voor haar stond, begon ze te gillen.
Hij keek haar woest aan en zijn strijdbijl kwam omhoog. In een flits greep ze Aidans dolk die op het kussen lag. Haar hand kwam omhoog op het moment dat de bijl neerdaalde. De dolk verdween moeiteloos in de buik van de man en de bijl suisde langs haar. Op dat zelfde moment vloog het zeil open en Aidan stormde naar binnen. Zijn blik ging naar de man die door zijn knieën zakte en hij liet de achterkant van zijn strijdbijl neerdalen op zijn hoofd. De man gaf geen geluid en viel met een harde klap op de grond.
‘Olwin, ben je in orde? Ben je niet gewond?’
Olwin kon hem alleen maar aanstaren en met grote, angstige ogen schudde ze haar hoofd.
‘Ik kom zo terug.’ Aidan draaide zich om en liep naar buiten. Hij schreeuwde enkele bevelen. Meteen kwamen twee mannen naar hem toe. Ze volgden hem de tent in en zonder naar Olwin te kijken grepen ze de aanvaller en namen hem mee.
Aidan bleef in de tent en draaide zich weer naar Olwin. Ze zat nog altijd op het bed. Hij zag hoe vreselijk ontredderd ze naar hem keek. Zonder iets te zeggen liep hij naar toe, tilde haar op en drukte haar tegen zich aan. Ze sloeg meteen haar armen om zijn hals en Aidan verborg zijn gezicht in haar haren.
‘Je bent veilig,’ zei hij zacht en drukte een kus op haar hoofd.
Heel even hield hij haar vast, toen legde hij haar op het bed en liet zijn blik over haar heen gaan. Ze droeg weer het dunne nachthemdje en hij zag overal bloedspetters. Meteen begon hij haar te onderzoeken en betastte haar lichaam. Hij liet zijn handen over haar schouders glijden, haar borsten, haar buik, haar benen en zocht naar wonden.
‘Ik mankeer niets,’ fluisterde ze en voelde hoe haar lichaam reageerde op zijn aanraking.
‘Het is niet mijn bloed, Aidan. Het is van die man, jouw dolk…,ik heb hem gebruikt.’
‘Mijn god, Olwin. Ik was zo vreselijk bang dat je…’
Zijn handen bleven op haar buik liggen en hij keek haar met warme ogen aan. Zijn vingers bewogen en Olwin slikte.
‘Aidan, laat me niet alleen vannacht, blijf bij me.’
Haar stem was zó hartstochtelijk, dat hij zijn frustratie wilde uitschreeuwen. Meteen trok hij zijn handen terug en keek haar met vermoeide ogen aan.
‘Je weet dat je me dit niet mag vragen. Zeg me dat ik moet gaan.’
‘Nee!’ zei ze gekweld. ‘Ik wil niet dat je gaat, ik wil…, Aidan, je weet wat ik wil.’
Heel even was hij geneigd om haar in zijn armen te nemen en haar nooit meer los te laten, maar hij herstelde zich meteen. Hij greep de deken en wilde die over haar heen leggen, maar ze nam zijn hand en hield hem tegen.
‘Aidan,’ fluisterde ze en hij hoorde hoe ze trilde. ‘Neem me in je armen. Geef me het gevoel dat ik veilig ben. Laat me niet smeken, Aidan.’
‘Verdomme, Olwin!’
Met een hardhandig gebaar trok hij haar in zijn armen. Hij drukte haar zo stevig tegen zijn borstkas, dat het pijn deed.
‘Ik wil je niet in mijn armen nemen, ik mag het niet.’
Ze zuchtte en sloeg haar armen weer om zijn hals.
‘Ik weet het. Ik wil alleen het gevoel hebben dat ik bij jou hoor, alleen bij jou.’
Aidan sloot zijn ogen. Haar woorden deden pijn, veel pijn en hij vervloekte zijn opdracht. Olwin Blackstar was de bruid van zijn vader en niet van hem. Hij had zijn woord gegeven en een O’Shea brak nooit zijn woord. Waarom had hij haar niet eerder ontmoet? Waarom had hij nooit de moeite genomen om naar Blackstar te gaan? Hij had zoveel gehoord over de schoonheid van de Blackstardochters en toch had hij het nooit geloofd. Nu lag Olwin Blackstar in zijn armen. Hij zou zijn leven voor haar geven als ze het hem vroeg.
Hij zweeg.
Alles wat hij nu zou zeggen, zou het alleen maar erger maken. Hij rook de heerlijke rozengeur en probeerde hem vast te houden. Het zou het enige tastbare zijn dat hij ooit van haar zou hebben. Ze bleven een tijdje zitten totdat Aidan haar abrupt losliet en opstond.
‘Vergeet me, Olwin,’ zei hij bitter. ‘Er is geen toekomst voor ons.’ Meteen draaide hij zich om en verliet haar tent.
Olwin staarde hem na, terwijl ze met een hand de tranen weg veegde die over haar wangen liepen. Ze schaamde zich diep. Als de eerste de beste hoer, had ze zich in zijn armen geworpen, terwijl ze de bruid van iemand anders was.
Aidan liep met grote stappen naar de aanvaller die kermend op de grond lag en hij keek hem met een woedende blik aan.
‘Ben je alleen?’ Zijn stem was kalm, maar zijn mannen hoorden hoe gevaarlijk Lord O’Shea klonk. ‘Wie ben je en waarom wil je Lady Blackstar vermoorden?’
‘Ik zal u alles vertellen,’ jammerde de man, ‘maar alleen als u me verzorging geeft, anders zwijg ik. Als u me doodt, komt u nooit achter de waarheid.’
Aidan zei niets, maar sloeg zijn armen over elkaar en bleef hem een tijdje aankijken.
Ik laat je leven!’ zei hij toen arrogant. ‘Je buikwond is niet dodelijk, maar zonder verzorging sterf je een langzame, vreselijke dood. Aan jou de keus hoe je wilt sterven!’
‘Lord O’Shea…, alsjeblieft, ik smeek u.’ De man keek hem angstig aan. ‘Ik ben helemaal alleen. Ik zal u alles vertellen, maar laat me niet lijden.’
Aidan knikte. ‘Ik luister, maar ik ben geen geduldig mens.’
‘De minnares van Lord Greer. Hij heeft haar weggestuurd omdat ze Lady Blackstar beledigde en nu wil ze wraak. Vrouwen zijn gevaarlijk als ze bedrogen worden en Elspeth is zo’n gevaarlijke vrouw.’
‘Elspeth?’ Aidan keek hem verbaasd aan.
‘Die grote vrouw die bij mijn broer was? Vertel op man, wat heeft ze tegen Lady Blackstar?’
De man kermde een moment en zijn hand ging naar zijn buik. Hij vervloekte Elspeth. Dat vuile kreng had hem zover gekregen dat hij namens haar wraak nam op Lady Blackstar. Gemakshalve was ze hem vergeten te vertellen, dat de Zwarte Wolf de lady beschermde.
‘Elspeth heeft haar gevraagd waarom ze nooit gilt, als u haar neemt,’ hijgde hij. ‘Lord Greer heeft haar voor deze vraag weggestuurd en daarom wil ze wraak.’
Hij sloot een moment zijn ogen. De pijn verteerde langzaam zijn lichaam.
Aidan liet de woorden van de man tot zich doordringen. Waarom had hij dit niet gezien? Waarom had Greer hem niet gewaarschuwd? Hij liet zijn blik over zijn mannen gaan en zag dat sommigen naar de grond keken. Iedereen was er van overtuigd dat hij met Olwin sliep en hij voelde zijn woede weer oplaaien. Zonder iets te zeggen, strekte hij zijn hand uit naar Gail en deze reikte hem zijn strijdbijl.
‘Ik hou me altijd aan mijn woord.’
Aidan keek op de gewonde man neer en met een krachtige zwaai spleet hij diens schedel in tweeën. Meteen keek hij naar zijn mannen en zijn blik was dodelijk.
‘Ik zeg dit maar één keer! Lady Blackstar is de bruid van mijn vader en niet de mijne. Iedereen die hier nog iets over wil zeggen, mag verantwoording bij mij afleggen. Hebben jullie dat goed begrepen?’
De mannen zwegen en Aidan draaide zich om. Hij keek nog een keer naar Olwins tent en sloot toen voorgoed de deur van zijn hart.