Hoofdstuk uit De Flack Vrouwen

 

Arwin Anderson
Arwin is geschiedenislerares en haar grote passie is Abraham Lincoln. Haar enige wens is haar lievelingspresident te redden van zijn moordaanslag. Als ze met haar vriendinnen een geheimzinnige grot ontdekt en een aparte steen aanraakt, wordt ze wakker in een vreemd bed.
Het is 4 maart 1865 en ze bevindt zich op een boerderij ten zuiden van Charlottesville, Virginia, een staat van de Geconfedereerde Unie. Als ze beseft dat ze werkelijk door de tijd is gereisd, heeft ze nog maar één doel voor ogen: Abe redden. Helaas wordt ze door de Noordelijke kolonel Sawyer Flack aangezien voor een rebel. Hoe kan ze deze man ooit vertellen dat ze uit het jaar 2007 komt?

Fragment uit Arwin 

Toen Sawyer twee dagen weg was, arriveerde een compagnie van noordelijke soldaten onder leiding van majoor Dawson en Arwin hoorde Frank zuchten.
‘Kapitein Garner,’ zei Dawson en zijn ogen flitsten even over Arwin, ‘waar is kolonel Flack?’
‘De kolonel is een paar dagen afwezig, majoor,’ antwoordde Frank rustig, maar Arwin hoorde een kleine irritatie, ‘ik verwacht hem morgenvroeg terug.’
Dawson keek weer naar Arwin en tikte aan zijn hoed.
‘We blijven zolang hier. Mannen, maak het jullie gemakkelijk. Mevrouw, ik neem aan dat u de eigenaresse bent van deze boerderij?’
‘Arwin Anderson!’ Ze boog even en Frank zag hoe zijn blik naar haar decolleté ging.
‘Mogen wij een dag gebruik maken van uw gastvrijheid?’
Dawson vroeg het heel beleefd, maar Frank wist dat hij geen tegenspraak duldde.
‘Zou het nut hebben om nee te zeggen, majoor?’ antwoordde Arwin pittig hij fronste.
Een brutale vrouw, dacht hij ergerlijk, weliswaar een hele mooie, maar eentje die haar plaats niet kent.
‘Waar kan ik slapen?’ 
‘Er is nog één logeerkamer,’ zei Arwin en keek even naar Frank.  ‘Frank…, kapitein Garner heeft een kamer ter beschikking en kolonel Flack ook, er is nog een kamer over.’
Niemand lag dus in haar bed! Dawson vond het een aangenaam vooruitzicht, hij had allang geen vrouw meer gehad.
‘Kapitein,’ zei hij kil en keek naar Frank. ‘U kunt best bij de mannen slapen, dat is goed voor het moreel.’
Frank vloekte binnensmonds. Hij zag de blik die de majoor op Arwin wierp. Hij wilde geen pottenkijkers en zijn rang belette hem  te weigeren.
‘Het spijt me heel erg, majoor Dawson,’ zei Arwin en vond hem een vreselijke vent, ‘kolonel Flack heeft bevolen dat kapitein Garner in het huis slaapt voor de veiligheid. Er zwerven groepen afvalligen rond en ze hebben de boerderij al een keer overvallen. Ik vind het een heel prettig idee dat kapitein Garner in de buurt is.’
Dawson fronste. Die verdomde teef sliep dus met Garner!
‘Mevrouw, ik zou niet durven de bevelen van de kolonel te negeren.’
Hij steeg af en Arwin riep op Louana.
‘Deze heer is voor een nacht onze gast, Louana, wijs hem de logeerkamer.’
Het meisje knikte en Dawson kon niets anders doen dan haar te volgen.
‘Arwin,’ zei Frank zacht, ‘je bent geweldig, maar let op, ik herken zijn blik.’
‘Ik ook Frank. Ik wenste dat Sawyer terug was, hij is zijn meerdere en kan hem op zijn nummer zetten.’
‘Blijf bij hem uit de buurt, ik kan niet tegen zijn bevelen ingaan, hoe graag ik het ook zou willen. Dawson is berucht om zijn straffen en zijn hardheid.’ Frank keek haar dwingend aan. ‘En Arwin, Dawson is geen Sawyer, hij houdt niet van zelfstandige vrouwen, denk daar aan.’
Ze knikte en verlangde naar de warmte en genegenheid van haar minnaar.
Dawson was inderdaad een lastige man. Tijdens het diner was Louana niet snel genoeg en hij schold het arme kind uit voor alles wat lelijk was. Louana keek even naar Arwin en barstte in tranen uit. Arwin gooide haar servet op tafel en stond op. ‘Verdomme, u bent een gast in mijn huis en ik verwacht respect ten opzichte van mij en mijn personeel. Ik eis dat u uw verontschuldiging aanbiedt aan Louana, majoor Dawson.’
Ze keek hem fel aan, maar de majoor leunde achterover en lachte smalend.
‘Mijn beste mevrouw Anderson, ik heb respect voor u, maar u kunt niet van me verwachten dat ik die…, die zwartjes gelijk behandel. Het is personeel en personeel is ondergeschikt, ongeacht welke kleur ze hebben.’
‘Je bent een klootzak, Dawson!’ Arwin was woedend en Frank zag de bui al hangen. ‘Als je geen respect voor mijn mensen toont, eis ik dat je meteen mijn huis verlaat.’
Dawson stond op en zijn gezicht stond op onweer. ‘Vrouw, als jij je mond niet onmiddellijk houdt zal ik je straffen voor je brutaliteit. Je kent je plaats niet en geen enkele vrouw heeft het recht om zo tegen mij te spreken.’
‘Arwin,’ zei Frank kalm, maar dwingend, ‘Arwin, alsjeblieft ga zitten en hou je mond.’
Hij keek haar aan en zijn blik was donker. Ze haalde een moment diep adem en knikte.
‘Mijn excuses,’  zei ze en keek naar majoor Dawson. Frank had haar gewaarschuwd. Dawson was geen Sawyer die al haar opmerkingen accepteerde.
Dawson keek even naar de kapitein en hoorde hoe hij haar naam uitsprak. Dat brutale loeder sliep dus met hem, het werd tijd dat hij haar een lesje leerde.
Hij keek strak naar Frank. ‘Kapitein, ik wil dat u met twee mannen de omgeving gaat inspecteren.’
‘Majoor?’ Frank keek hem vragend aan, verdomme hij wilde hem weg hebben bij Arwin.
‘Vanavond, kapitein, als de duisternis is ingevallen, zijn er soms problemen?’ Dawson keek naar Arwin en Frank zag hoe hij zijn ogen samenkneep.
‘Nee,’ zei hij zuchtend, ‘geen problemen, majoor.’
Na het diner ging Dawson naar zijn mannen en Frank keek doordringend naar Arwin.
‘Blijf bij Bella en Louana totdat ik terug ben, blijf niet alleen met hem, hij deugt niet.’
‘Kom snel terug, Frank,’ zuchtte ze, ‘ik krijg de kriebels van die man.’
Frank knikte, kuste haar hand en liep naar buiten.
Jeremy, dacht Arwin, ik ga naar Jeremy.
Ze verliet het huis en ging richting schuur. De mannen van Sawyer knikten vriendelijk, terwijl de mannen van Dawson haar met geile blikken nastaarden.
‘Jeremy!’ Ze zei zacht zijn naam en de grote, zwarte man kwam uit de box van het veulen.
‘Arwin, is er iets?’
‘Ik blijf bij jou totdat Frank terug is,’ zei ze en liep naar hem toe, ‘die majoor Dawson is me net iets te veel in mijn huis, het is een vreselijke man.’
‘Welkom in mijn nederig stulpje, Arwin,’ lachte Jeremy en deed een deurtje open.
Arwin had hem al zo vaak gevraagd om in het huis te komen wonen, maar hij weigerde steeds beleefd. ‘Een bed is alles wat ik nodig heb en waar dat staat maakt me niets uit.’
Arwin ging naar binnen en nam plaats op een stoel terwijl Jeremy op het bed ging zitten.
‘Ben je tevreden, Arwin, of probeer je nog steeds je droom waar te maken?’
‘Mijn droom?’ Ze keek hem verbaasd aan. ‘Welke droom bedoel je?’
‘Je droom van 14 april,’ zei hij zacht en Arwin fronste haar wenkbrauwen.
‘Wie ben jij, Jeremy? Ze begreep het niet meer. ‘Zeg me, wie ben jij?’
‘Ik ben Jeremy,’ lachte hij, ‘en ik ben een slaaf in de Amerikaanse Burgeroorlog Arwin Anderson en ik wacht totdat president Lincoln ons allemaal heeft bevrijd. Het leven kan soms raar lopen, maar alles heeft een reden, zelfs ik kan daar niets aan veranderen.’
Arwin streek door haar haren.
‘Je praat in raadsels, Jeremy. Blijf ik bij Sawyer, zeg het me alsjeblieft.’
‘Sawyer zal altijd bij jou blijven, Arwin,’ glimlachte hij, ‘die man zal altijd van je houden, ongeacht het tijdstip waarin jij je bevindt.’
Ze had zoveel vragen, maar plotseling ging de kleine deur open en majoor Dawson kwam binnen. ‘Een blanke vrouw in de slaapkamer van een neger,’ zei hij smalend. ‘Verdomme vrouw, als je zo graag seks wilt, zal ik je graag van dienst zijn.’
Hij liep naar haar toe en greep haar arm, terwijl Arwin boos naar hem keek.
‘Hou je handen thuis, majoor,’ siste ze. Verdomme, zo meteen zou ze hem slaan. ‘Slechts één man mag mij aanraken en die man ben jij niet.’
‘Je lieve kapitein Garner is vertrokken en voorlopig komt hij niet terug. Kom vrouw, ik zal je laten kennismaken met een echte vent.’
Hij sleurde haar mee toen hij plotseling een ijzeren bankschroef om zijn pols voelde.
‘Arwin heeft u beleefd gevraagd haar los te laten, majoor.’ Jeremy keek hem met zijn donkere ogen aan en zijn hand hield Dawson stevig vast.
‘Jij verdomde neger!’ Dawson wist niet wat hem overkwam, een zwarte slaaf durfde hem zo maar aan te raken. ‘Beston, Jones, hier komen, meteen.’
Hij schreeuwde en enkele seconden later stonden twee soldaten naast hem.
‘Grijp die vent en maak hem gereed om te straffen.’ Hij keek duivels naar Jeremy en draaide zich toen naar Arwin, die hij nog steeds vasthield.
‘Wat jou betreft…, jij blanke hoer, je mag eerst toezien hoe we je vriendje straffen en daarna straf ik jou. Weliswaar niet met een zweep, maar wel met een harde roede.’
‘Jij bastaard, hoerenzoon,’ schreeuwde Arwin haar woede uit en wilde naar hem slaan, maar hij greep haar andere pols en sleepte haar mee.
Johnny en Ben keken verschrikt naar majoor Dawson die Arwin de schuur uit sleurde en naar Jeremy die door twee soldaten werd vastgehouden.
‘We moeten iets doen,’ zei Johnny en keek naar zijn vriend, maar die haalde radeloos zijn schouders op.
‘We kunnen niets doen,’ fluisterde hij, ‘we kunnen alleen hopen dat de kolonel hem straft omdat hij mevrouw Arwin heeft aangeraakt.’
‘Bindt die neger vast en haal de zweep.’ Dawson was onverbiddelijk en Arwin keek hem aan.
‘Dat kun je niet menen, majoor, in hemelsnaam, Jeremy heeft niets gedaan.’
‘Hou je mond vrouw anders mag je naast hem gaan staan.’
Dawson haatte brutale vrouwen en vrouwen die met zwarten sliepen, vond hij walgelijk.
Jeremy werd aan het hek vastgebonden en een soldaat scheurde zijn hemd kapot.
‘Hoeveel slagen, majoor?’ Hij keek met een grote grijns naar Dawson.
‘Twintig!’ Dawson hoorde hoe Arwin haar adem inhield. ‘Tien omdat hij mij heeft aangeraakt en tien omdat hij een blanke vrouw heeft aangeraakt.’
Op het moment dat de soldaat de zweep omhoog tilde, klonk er een harde boze stem.
‘Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?’
Arwin dacht dat ze flauwviel, het was Sawyers stem.
De soldaat liet de zweep zakken en salueerde meteen voor de kolonel. Ook majoor Dawson liet Arwin los en sprong in de houding.
‘Kolonel Flack,’ knikte hij, ‘ik straf deze man omdat hij mij heeft bedreigd en ik wil deze vrouw straffen omdat ze met hem geslapen heeft.’
Sawyer zat nog op zijn paard en zijn blik ging naar Arwin. Hij zag de ontzetting op haar gezicht en vloekte zacht. Die enorme klootzak van een Dawson wilde zijn aanstaande echtgenote straffen. Verdomme, hij zou die vent eens een lesje leren.
Rustig steeg hij af en liep naar de menigte toe. Zijn blik was hard en ondoorgrondelijk, maar op het moment dat hij naar Arwin keek, glimlachte hij. Hij strekte zijn armen uit en binnen twee seconden drukte ze zich tegen hem aan.
‘Sawyer,’ fluisterde ze, ‘die vent is een duivel. Jeremy heeft niets gedaan, hij heeft mij alleen willen beschermen.’
‘Ik ken hem, lieveling.’ Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en drukte zacht een kus op haar lippen. ‘Hij zal jou of je personeel nooit meer iets doen.’
Majoor Dawson voelde al het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Verdomme, ze was niet de minnares van kapitein Garner, maar van kolonel Flack.
‘Wie geeft jou het recht, mijn beste majoor Dawson,’, zei Sawyer kalm terwijl hij zijn arm om Arwins middel had, ‘ mijn aanstaande echtgenote zo te behandelen?’
‘Aanstaande echtgenote?’ Dawson keek hem onbegrjpelijk aan, ‘U bedoelt…, ik dacht dat…, en kapitein Garner dan…, is hij niet…’
Hij zweeg en voelde de blik van Sawyer op zich gericht.
‘Kapitein Garner beschermt Arwin in mijn opdracht,’ zei Sawyer koel en Dawson voelde een rilling over zijn rug lopen, ‘net zoals Jeremy. Iedere man die zich op dit erf bevindt, heeft opdracht Arwin te beschermen.’
Hij draaide zich om en keek in het grijnzende gezicht van Johnny. Met een hoofdgebaar wees hij naar Jeremy en Johnny maakte de zwarte man meteen los.
‘Mijn excuses, mevrouw,’ zei Dawson, maar Arwin gaf geen reactie. Jeremy keek dankbaar naar Sawyer en deze knikte even.
‘Wat kom je doen, Dawson?’ vroeg Sawyer, ‘en waar is kapitein Garner?’
Dawson zuchtte.
‘Kolonel, er is iets dat ik met u moet bespreken, onder vier ogen. Kapitein Garner is op verkenning.’
‘Hij heeft hem weggestuurd om met mij alleen te zijn,’ fluisterde Arwin en Sawyer keek haar vragend aan.
‘Heeft hij je aangeraakt, lieveling?’ Zijn stem was kalm, maar ze hoorde de gevaarlijke ondertoon.
‘Nee, jij was juist op tijd, hij was het wel van plan.’
Sawyer nam haar hand en draaide zich om.
‘Morgenvroeg wil ik uw verslag majoor, nu heb ik andere plannen. Johnny, zorg voor rust en orde, je hebt het bevel totdat kapitein Garner terug is.’
Johnny salueerde. ‘Kolonel, ik zal er voor zorgen.’

Zonder iets te zeggen liep Sawyer met Arwin de trap op en deed de slaapkamerdeur open.
‘Arwin,’ hij mompelde haar naam en nam haar in zijn armen. ‘Ik heb je gemist, lieveling.’
Hij kuste haar hartstochtelijk en ze voelde zijn sterke armen om zich heen.
‘Ik ben zo blij dat je terug bent,’ zei ze en drukte zich tegen hem aan, ‘ik was zo bang voor een herhaling.’
‘Het is schijnbaar mijn levenstaak om jou steeds te redden!’ Sawyer liet haar los en begon zich uit te kleden. ‘Je bent veel te mooi, Arwin Anderson, dat is het grote probleem, elke man wil jou bezitten.’
‘Ik wil alleen maar jou, Sawyer Flack,’ zei ze lief,  ‘ik wil nooit meer een andere man.’
Hij stond naakt voor haar en ze giechelde.
‘Bewijs me dat dan maar eens, vrouw. Laat zien dat je niemand anders wil dan mij.’
Ze draaide zich met haar rug naar hem toe en hij maakte de knoopjes los. Zijn handen gleden meteen naar binnen en omvatten haar borsten. Arwin drukte zich tegen hem aan en sloot haar ogen.
‘Niemand,’ zei ze zacht, ‘geeft me het gevoel dat jij me geeft, Sawyer. Alleen je aanraking zet me al in vuur en vlam. Mijn god, je maakt me zo vreselijk week.’
Hij trok de jurk van haar schouders en overlaadde haar met vurige kussen. Toen het zware kledingstuk eindelijk op de grond viel, was ze wederom verloren.
Ze zuchtte toen hij haar optilde en op het grote bed legde.
‘Ik ben van jou, Sawyer, voor nu en voor altijd.’
‘Dat ben je, Arwin,’ mompelde hij en zijn mond vond een tepel, ‘voor nu en voor altijd.’