Hoofdstuk uit De Blake’s

 

Becca
Rebecca Blake ontdekt in haar kelder een gewonde man. Behulpzaam als ze is, neemt ze hem mee naar haar appartement en komt uiteindelijk tot de ontdekking dat het Nick Fabrizio is, hoofd van een van de grootste families van Chicago. Helaas is ze dan haar hart en onschuld al verloren.

Franco gaapte en verveelde zich dood. Het was al bijna avond en er was totaal geen beweging in het appartement te zien. Als er niet snel iets zou gebeuren, zou hij naar binnen gaan en gewoon aanbellen. Toen hij bijna zover was, ging plotseling de deur open. Er kwam een man naar buiten, gekleedt in een trainingspak. Hij droeg een jack met een muts die over zijn hoofd was getrokken. Verdomme, hij kon niet zien of het Fabrizio was. De man strekte even zijn armen en begon te rennen. Franco was het zat, als het inderdaad Fabrizio was, zou hij snel weer terugkomen. Hij wachtte een tiental minuten en liep naar de voordeur, toen hij tegen het kleine blonde vrouwtje aanbotste.
‘Sorry, ik had u niet gezien. U bent de vriend van Marla, nietwaar?’ Becca keek hem vriendelijk aan.
Hij knikte en liep door. Dit was helemaal perfect, nu zou het appartement leeg zijn. Het slot was geen probleem en hij stond binnen enkele tellen in de kamer. Op het moment dat hij vergat  de voordeur te sluiten, tekende hij zijn eigen vonnis.

Toen Nick en Becca uiteindelijk weer in de keuken waren, was hun relatie zo intens dat ze hem werkelijk aanbad.
‘Je bent van mij, Becca,’ zei hij tegen haar, ‘wat de toekomst ook zal brengen, je bent van mij.’
Ze knikte alleen maar en zei niets. Ze behoorde aan hem toe vanaf het moment dat hij haar had aangekeken.
Het maakte haar allemaal niets meer uit of hij wel of niet zijn geheugen zou terugkrijgen. Ze zou hem altijd volgen, waarheen dan ook.
De hele dag hadden ze gevrijd en les vier en vijf zouden haar nog lang heugen. Hij had haar dingen geleerd waar ze nog nooit van gehoord had, maar ze was een snelle leerling. Nick lachte telkens als ze bloosde van de voorstellen die hij deed, maar ze weigerde hem niets.
Toen ze uitgeput naast elkaar op de bank zaten, dacht Nick aan Joey. Hij wilde hem zeggen dat hij zijn bruid mee naar huis bracht.
‘Lieveling,’ zei hij en nam haar hand.
Ze keek hem aan en schudde zuchtend haar hoofd.
‘Ik kan niet meer, Nick. Er zijn plaatsen op mijn lichaam die pijn doen, waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.’
Hij begon te lachen en kuste haar vingers.
‘Ik ben ook maar een mens, cara. Als je er geen bezwaar tegen hebt, wil ik een uurtje gaan joggen.’
‘Ben je wel voorzichtig, je weet niet wie er buiten is.’
Hij knikte en ging zich verkleden. Toen hij de muts van het sweatshirt over zijn hoofd had getrokken, was ze gerust gesteld. Niemand zou aandacht schenken aan een jogger.
‘Als ik terug kom wil ik je iets vragen, Becca,’ zei hij geheimzinnig en kuste haar op het puntje van haar neus.
Ze keek hem liefdevol aan en knikte. ‘Neem de reservesleutel mee. Ik zal waarschijnlijk slapen, want ik ben uitgeput.’
Ze rekte zich uit en ging op de bank liggen. Lieve hemel, ze had echt pijn op vreemde plaatsen. Net toen ze haar ogen dicht deed, ging de telefoon.
‘Met Rebecca Blake,’ gaapte ze.
‘Rebecca, met Angela, ik heb je hulp nodig.’
Angela was het hoofd van de school waar ze les gaf en een ontzettend lief mens. Ze had echter één probleem, ze kon absoluut niet met een computer omgaan.
‘Ik heb waarschijnlijk de bestanden van twee klassen gewist en ik heb geen idee hoe ik ze terug krijg. Wil je misschien niet even komen kijken?’
Met veel pijn en moeite zei Rebecca toe. Ze schreef Nick een briefje en legde het op de keukentafel. Hij was waarschijnlijk eerder terug en ze wilde niet dat hij zich ongerust zou maken. Toen ze haar jas aandeed en het appartement verliet, vergat ze iets dat haar leven volledig zou veranderen. Ze vergat de kaars uit te blazen die op het kleine tafeltje stond.
Een tijdje later werd de deur van het appartement voorzichtig opengemaakt en Franco kwam binnen. Hij snoof en lachte, de geur van seks dwaalde hier rond. Warme, bezwete lichamen hadden een hele aparte geur, daar wist hij alles van.
Toen hij voetstappen hoorde, greep hij zijn pistool en deed er een geluidsdemper op. Hij ging achter de deur staan en wachtte.
Marla was weer op koffiejacht en ze was verbaasd dat Becca’s  voordeur openstond.
Zonder te kloppen liep ze naar binnen en keek even rond. ‘He Blakey, waar ben je?’
Ze hoorde een geluid en draaide zich om. Daar stond Franco, haar Franco!
‘Wat doe jij nu hier?’ vroeg ze verbaasd en zag het pistool.
Ze begon te gillen en Franco raakte in paniek.
‘Hou je mond, Marla! Hou alsjeblieft je mond.’
Marla bleef echter gillen, steeds harder en hij haalde de trekker over. Ze keek hem ongelovig aan en zakte in elkaar.
‘Marla, nee,’ schreeuwde hij en kon haar nog juist opvangen. Door haar slappe lichaam verloor hij zijn evenwicht. Hij viel met zijn hoofd op het tafeltje en verloor het bewustzijn. Binnen een paar minuten had de kaars haar werk gedaan en het hele appartement stond in lichterlaaie.
Marla begon naar de deur te kruipen, maar op de gang werd ze bevangen door de rook en bleef liggen.

Toen de brandweer aan het blussen was, kwam Nick juist de hoek om en hij zag hoe zijn hele leven vernietigd werd.
‘Ze hebben een vrouw in de gang gevonden,’ hoorde hij een omstander zeggen, ‘ze heeft willen vluchten, maar helaas, ze is zo verbrand dat ze onherkenbaar is.’
Hij bleef staan en probeerde adem te halen. Becca verscheen voor zijn geest en hij sloot zijn ogen.
Zijn hart brak en Nick Fabrizio werd opnieuw geboren, ijskoud en zonder enkel gevoel voor wie dan ook.

Nick had een tijdje gerend en belde toen naar Joey. Ze spraken een plaats af en een half uur later begroetten de twee broers elkaar hartelijk.
‘Marletti weet zich geen raad meer, Nicky,’ had Joey gezegd. ‘Overmorgen wordt het contract getekend en hij weet nog steeds niet waar jij bent. Wanneer kom je naar huis? De ouwe heer wil je zien en Donna mist je.’
‘Ik kom morgenmiddag, Joey,’ had hij geantwoord, ‘en ik neem mijn bruid mee.’
Hij had naar het gezicht van zijn broer gekeken en zag hoe deze begon te stralen.
‘Nicky! Je hebt het te pakken, het Fabrizio-virus. Moeder heeft altijd gelijk gehad. Bij mij en Donna en nu bij jou.’ Joey sloeg hem hard op zijn rug en schaterde.
‘Vertel, hoe komt dat zo plotseling? Een paar dagen geleden was ze nog een onbeduidend grijs muisje.’
‘Ik weet het niet, Joey,’ zei Nick serieus. ‘Het is alsof ik inderdaad van het ene op het andere moment een virus heb opgelopen, maar een ding weet ik zeker. Ze heeft mijn hele leven veranderd en Becca wordt mijn vrouw.’
‘Ik kan niet wachten totdat ik Donna het nieuws heb verteld,’ zei Joey en nam zijn hand.
‘Proficiat broer,’ zei hij toen welgemeend, ‘ik ben zeer benieuwd naar de vrouw die Nick Fabrizio uiteindelijk heeft gestrikt.’
Ze spraken nog een tijdje en Nick ging terug naar het appartement, waar zijn grootste nachtmerrie zich voltrok.
Joey was juist het nieuws aan zijn vrouw aan het vertellen toen Nick belde. Hij had niet veel gezegd, maar Joey had naar Donna gekeken en ze zag de verschrikking op zijn gezicht.
Toen Nick thuis kwam liep hij naar de bar, nam een glas en twee flessen whisky en ging naar boven.
Op de dag dat het contract moest worden getekend kwam hij naar beneden. Zijn ogen waren rood en zijn broer wist niet of het door de whisky kwam of door het verdriet om haar dood.
Joey had navraag gedaan en wist wat er gebeurd was. Het enige dat hij voor Nick verzweeg, was de vondst van het lijk van Franco Marletti, die uiteindelijk aan de hand van zijn familiering werd geïdentificeerd.

Stefano Marletti was gebroken toen hij hoorde dat Franco dood was. Het was de schuld van de Fabrizio’s en hij zwoer wraak bij het graf van zijn neef.
Alle Fabrizio’s zouden hiervoor boeten, zonder enige uitzondering.