Amazing Grace!

 

 

Mike Valentine knikte naar Sadie die aan de bar stond. Ze liep naar hem toe en hij nam haar in zijn armen.
‘Ik heb je gemist, knapperd. Je bent al drie weken niet meer geweest.’
‘Zaken, schat. Het heeft niets met jou of de meisjes te maken.’
‘Dat weet ik toch. Je vaste plaats? Annabel of Ginger? In welke stemming ben je vandaag?’
‘In een rustige stemming, meisje. Ik wil alleen maar een aantal whisky’s, meer niet.’
Ze glimlachte en nam zijn hand. Valentine was een bijzondere man. Een man met een missie en ze begreep dat ze niet moest aandringen. Als hij een van de meisjes wilde, zou hij dat wel kenbaar maken.
‘Geniet, schat!’ Ze liet hem plaats nemen en wenkte naar de bar.
Hij knikte en zakte onderuit.
Sadie’s Hell House!
De naam deed anders vermoeden, maar dit was de enige plek waar hij volkomen ontspannen was. Hij liet zijn blik behoedzaam rond gaan. Links van hem zaten Micky Bones en Richard Daws, mannen van Scarecrow. Rechts van hem zaten Jimmy Jonesy en Mad Hank, mannen van Capone. Uiteraard in het gezelschap van hoeren en allemaal vredelievend en rustig. Wapens waren verboden en iedereen hield zich aan die code.
Een politieman tussen twee rivaliserende bendes. Het leek wel een film. Het was echter een ongeschreven wet die zonder meer werd geaccepteerd. Sadie’s Hell House was neutraal grondgebied en iedereen was welkom. Gelukkig wist niemand wie hij was. De mannen van Scarecrow en Capone kenden de meeste agenten, maar de undercovers waren onbekend. De hoerenmadam had afspraken gemaakt met zowel de politie, Capone als Scarecrow en Mike had respect voor haar.
Met vermoeide ogen keek hij naar de bühne. De strip act kon hem niet echt boeien, hoewel het meisje haar best deed. Hij kende haar niet en wenkte naar een van de bedienden.
‘Is zij nieuw?’
‘Ja! Sadie heeft vier nieuwe meisjes aangenomen. Een stripper, twee danseressen en een zangeres. Zij komt hierna.’
Hij knikte en dronk van zijn whisky. Vier nieuwe meisjes! De zaken gingen schijnbaar goed.
Onder luid applaus verliet de stripper het podium en Sadie nam de microfoon.
‘Hoewel ze pas twee weken in dienst is, is ze nu al de lieveling van jullie allemaal. Mag ik een daverend applaus voor Amazing Grace.’
Er klonk gejoel en de handen gingen op elkaar. Mike keek aandachtig naar de vrouw die het podium betrad en zijn ogen vernauwden zich. Dáár stond pas een vrouw! Een echte vrouw! Niet groot, een schitterende jurk die perfect om geweldige rondingen sloot, het gezicht van een engel en een massa weelderige, roodbruine krullen.  Ze keek de zaal in en knikte verlegen. Toen nam ze de microfoon en binnen een mum van tijd was het stil.
Ze begon te zingen, de hymne Amazing Grace, en Mike ging recht zitten. Haar stem was iets hees, zacht en verleidelijk en kippenvel liep over zijn rug. Daar stond een vrouw die hij de zijne wilde maken. Nu! Meteen!
Grace zong een aantal liedjes en telkens was het publiek doodstil. Ze voelde zich een beetje meer op haar gemak dan de vorige avond en uiteindelijk begon ze aan haar slotnummer.
Een daverend applaus klonk en de mannen gingen staan. Mike besefte pas dat hij ook stond toen hij weer ging zitten.
Grace boog en verdween achter het gordijn. Enkele minuten later kwam ze de zaal in en werd meteen bedolven onder de aandacht. Mike lette scherp op haar reacties. Ze reageerde schuchter en hij zag dat ze zich niet prettig voelde onder al die aandacht.
Hij wenkte op Sadie.
‘Wie is zij? Kan ik haar inhuren?’
‘Het spijt me, schat, maar Grace zingt alleen maar. Ze is geen hoer. Wil je kennis met haar maken?’
Hij knikte en Sadie glimlachte.
Perfect! Grace had een beschermer nodig en de man die zo hongerig naar haar keek, was de enige man die haar kón beschermen. Valentine was lid van de geheime dienst. Zij wist het, maar hij wist niet dat zij het wist!
Ze liep weg en kwam enkele minuten later terug, Grace in haar kielzog.
‘Valentine, dit is Grace. Grace, dit is Valentine.’
Hij stond meteen op en drukte een kus op haar uitgestoken hand. Toen bood hij haar een stoel en Sadie liep weg.
‘Je hebt een fantastische stem.’
Ze knikte even en glimlachte.
‘Dank u wel voor het compliment, meneer Valentine.’
‘Gewoon Valentine, meer niet.’
‘Valentine, een vreemde naam.’
Hij flitste met zijn ogen en nam haar op. Van dichtbij was ze nóg mooier. Geen overdreven make-up, maar een zachte teint met heerlijke, roze lippen.
‘Ik heb van Sadie begrepen dat je geen prijs hebt?’
Hij viel meteen met de deur in huis en ze schrok van zijn rechtstreekse vraag.
‘Dat klopt. Ik ben een zangeres, niet meer en niet minder.’
‘Je zou rijk kunnen worden,’ lachte hij charmant. ‘In de avonduren je stem en in de nacht je lichaam. Ik zou er een behoorlijk bedrag voor over hebben.’
Ze zweeg.
Hij was niet de eerste man die haar dit vertelde en vast en zeker ook niet de laatste. Hij zag er wél beter uit dan al die anderen die haar dit voorstel hadden gedaan. Toch was de man die tegenover haar zat, absoluut geen prins op een wit paard, integendeel. Hij was hooguit vijfendertig, lang, heel lang, dat wel, en hij had een verweerd gezicht. Een gezicht dat veel had meegemaakt. Maar wel met vreselijk mooie ogen! Ogen die bijna zwart waren. Valentine was een man die geen gebrek had aan vrouwelijke aandacht, omdat hij er uit zag als een man. Een echte man!
Ze dacht aan haar baas, Charles Cheny, een gerenommeerde advocaat. Hij was een mooie man in de zin van aantrekkelijk. Helaas had zij, Grace, nooit begrepen, dat hij háár ook aantrekkelijk vond. Ze had ook geen verstand van mannen. Haar vrome achtergrond verbood haar dat. Tot haar achttiende was ze in een klooster geweest en als ze Charles niet had ontmoet, zou ze nu waarschijnlijk zijn ingetreden. Het was allemaal anders gelopen. Charles was zijn tante komen bezoeken in het klooster en had haar gezien. Hij was op zoek naar een secretaresse en zij had die kans met beide handen aangegrepen. Dat was nu vijf jaren geleden en ze had er nooit spijt van gehad. Hij had haar een kamer in het pension van mevrouw Johnson bezorgd en Grace was aan een nieuw leven begonnen.
‘Je bent zwijgzaam voor een vrouw.’
Zijn opmerking haalde haar uit haar gedachten en ze glimlachte weer.
‘Ik weet niet wat ik tegen u zeggen moet, meneer…, eh, Valentine.’
‘Je zou me kunnen vertellen wat een schoonheid als jij in deze hoerenknal doet. Er zijn toch zeker andere gelegenheden waar je terecht kunt?’
Grace dacht weer aan Charles.
‘Er is maar één persoon die ik op de hele wereld vertrouw en dat is Sadie. Als je in de problemen zit, Grace, ga naar Sadie en noem mijn naam.’
En ze zat in de problemen. Dik in de problemen!
‘Ik hou van deze…, deze hoerenknal, zoals je Sadie’s etablissement oneerbiedig noemt.’
Ze klonk een beetje beledigd. Die man moest eens weten. Sadie was haar redder en Grace was haar eeuwig dankbaar.
‘Wat wil je drinken?’ Valentine grinnikte. Hij had een zere plek geraakt.
‘Niets, dank u wel. Als u het geen bezwaar vindt, ga ik naar mijn kamer. Ik ben moe.’
Zij stond op. Hij bleef zitten.
Voor een hoer opstaan was niet gebruikelijk.
Ze is geen hoer, Mike. Ach, schei uit, ze zijn allemaal hoeren, alleen hun prijs verschilt!
Grace ergerde zich aan de onbeleefdheid van die man. Ze knikte en liep meteen weg. Hij keek haar na, zijn ogen gericht op die sensueel, wiegende heupen.
Hoewel ze zo snel mogelijk naar haar kamer wilde, werd ze van alle kanten aangesproken. Sadie had haar verteld dat ze moest lachen, flirten, mannen het gevoel geven dat ze geweldig waren. Ze was tenslotte wel in Sadie’s Hell House en alle meisjes in haar dienst waren attent en charmant. Ze had een reputatie hoog te houden.
Uiteindelijk deed Grace de deur van haar kamer open en plofte neer op het krukje voor haar kaptafel. Ze staarde in de spiegel en begon haar make-up te verwijderen.
Weer dacht ze aan Charles.
Ze had nooit vermoedt dat hij zich in zou laten met gangsters. De maffia!
Ze sloot haar ogen.
In gedachten zag ze weer die man binnenkomen. Die man met een Tommygun. Zonder iets te zeggen had hij het geweer op het glazen raam gericht en begon te schieten. Charles had geen schijn van kans! Of het de voorzienigheid was of puur toeval, maar Grace bevond zich op dat moment op het toilet en kwam geschrokken naar buiten. De man had zich omgedraaid en haar aangestaard. Slechts één seconde, toen begon hij op haar te vuren.
Ze was weggerend, richting lift. Hij was haar gevolgd, maar ze had geluk. Beneden had ze gillend geroepen dat er in hun kantoor was geschoten en meteen werd de politie gebeld. Grace was in shock. Iemand had haar willen vermoorden en die iemand had haar gezien. Erger nog, zij had hém gezien en ze zou hem meteen herkennen. Koortsachtig had ze nagedacht. Charles had haar vaak genoeg verteld dat niemand te vertrouwen was, ook de politie niet. Capone en Scarecrow hadden genoeg agenten in hun zak.
Sadie!
Ze herinnerde zich de naam Sadie’s Hell House en toen de politie arriveerde en naar de jonge vrouw vroeg, was deze van de aardbodem verdwenen.
Grace was naar Sadie gegaan en had haar verteld wat er gebeurd was. De vrouw had alleen maar geluisterd en gezucht. Ze had een tijdje nagedacht en kwam tot de conclusie dat Grace in de massa moest verdwijnen en wel zo snel mogelijk. Er bestond geen betere schuilplaats dan haar bordeel.
Ze had aan Grace gevraagd of ze kon dansen, maar Grace had geweigerd. Op de vraag of ze kon zingen, had ze aarzelend geknikt. Toen Sadie naar haar versie van Amazing Grace luisterde, wist de hoerenmadam dat ze een jonge vrouw redde, maar tevens een aanwinst voor haar club had gevonden.
Grace kreeg een nieuwe garderobe, leerde zich sensueel te bewegen, haar haren anders te dragen en een lesje hoe ga ik om met mannen. De eerste avond dat ze moest optreden was ze zó bloednerveus dat haar stem bijna weigerde. Gelukkig kon ze geen gezichten onderscheiden omdat de ruimte rokerig en donker was. Pas toen ze een staande ovatie kreeg, ontspande ze een beetje.
Dat was nu twee weken geleden en ze ging niet meer met knikkende knieën het podium op. Wel vond ze de aandacht die ze van mannen kreeg, nog altijd vreselijk, maar ze leerde er mee omgaan. Sadie had haar gewaarschuwd dat ze vaak de vraag zou krijgen hoeveel ze per nacht kostte, maar dat ze zich daar niets van aan moest trekken. Mannen waren nu eenmaal geile beesten.
Grace had vreselijk moeten wennen. De nachtclub, de meisjes die hun lichamen verkochten voor dollars, mannen die haar constant wilden aanraken. Het was zo anders dan haar vrome achtergrond en toch vond ze het allemaal niet zo erg als ze had gedacht. Sadie had haar gezegd dat ze zo lang mocht blijven als ze wilde. Een maandje of twee en dan zou niemand meer aan een getuige denken. Er gebeurden dagelijks moorden en de bendes bleven elkaar bevechten.
Ze opende haar ogen en keek in de spiegel. Daar zat ze dan, Justine van Owen…, nee, Grace Owens, drieëntwintig jaar, zangeres in een nachtclub. Wat zou de toekomst haar brengen?
Ze zuchtte, begon zich uit te kleden en kroop in bed. Elk meisje dat in dienst van Sadie was, kreeg een eigen kamer en daar was Grace blij om. Zo had ze in elk geval nog een beetje privacy.

Mike dronk weer een whisky. Die  vrouw had hem ongewild opgewonden en hij wenkte Sadie.
‘Annabel of Ginger, Valentine?’
‘Beiden!’ Hij grijnsde en Sadie schaterde.
‘Annabel is nog een tijdje bezig, maar Ginger is beschikbaar.’
Hij knikte en enkele minuten later nam een jonge vrouw zijn hand en lachte verleidelijk. Hij volgde haar naar haar kamer. Hij kende de weg blindelings en passeerde zonder het te weten, de kamer van Grace.

Midden in de nacht werd hij wakker door een vreemd geluid. Ginger was in een diepe slaap en hij keek op zijn horloge. Vier uur! Ze waren beiden in slaap gevallen na een uitputtende strijd. Weer hoorde hij het geluid en ging rechtop zitten. Het was een zacht gejammer, klagend, paniekerig!? Hij sprong uit bed, deed zijn broek aan en verliet de kamer. In de gang bleef hij staan en luisterde aandachtig. Het kwam uit de kamer naast die van Ginger.
Hij klopte zacht op de deur en die ging vrij snel open. Verbaasd keek hij naar Sadie.
‘Mike?’ Ze schrok van zijn aanwezigheid, hij zag het.
‘Wat is er aan de hand, Sadie?’
‘Niets,’ zei ze snel, te snel, ‘een van de meisjes had een nachtmerrie.’
‘Wie?’ Zijn donkere ogen keken haar doordringend aan. ‘Wie, Sadie?’
‘Grace.’
Ze zuchtte en liep weg.
Grace! De vrouw die schuld eraan had dat hij met Ginger was meegegaan bevond zich in de kamer naast de zijne. Toeval?
Toeval bestaat niet, Valentine!
Hij was nieuwsgierig. Ze had een nachtmerrie en Sadie was bij haar. Sadie had nooit moedergevoelens voor een van de meisjes getoond. Waarom voor Grace wel? Hij keek weer naar de deur en aarzelde. Plotseling had hij de deurknop in zijn hand en draaide hem om. Voor dat hij goed en wel begreep wat hij deed, stond hij in haar kamer. Grace zat op het krukje voor haar spiegel en keek hem verbaasd aan.
‘Vergeef me!’ Wat bezielde hem? ‘Maar ik hoorde je en ik dacht dat je misschien hulp nodig had.’
Zijn blik ging over haar heen en hij voelde weer die rillingen over zijn ruggengraat. Ze droeg een zijden kamerjas, haar gezicht was vrij van alle make-up en ze zag er uit als een filmster.
‘Ik had een nachtmerrie. Er is niets aan de hand.’
Ze keek hem zó treurig aan dat hij naar haar toe liep en door zijn knieën zakte. Hij nam haar handen in de zijne en drukte er een kus op.
‘Zit je in moeilijkheden? Ik zie aan je gezicht dat je in moeilijkheden zit!’
Ze schudde haar hoofd en staarde in die prachtige, donkere ogen.
‘Het was een nachtmerrie, meer niet.’
Hij drukte weer een kus op haar vingers en stond op.
‘Ik kan goed luisteren, maar nog beter zwijgen.’
Zonder haar antwoord af te wachten verliet hij haar slaapkamer en ging naar de bar.
Sadie was aan het opruimen en hij nam plaats op een kruk. De zaal was leeg, het licht was aan en de barman was de vloer aan het vegen.
‘De waarheid, Sadie!’
Hij nam de whisky die ze voor hem zette en sloeg hem in één teug achterover.
‘De waarheid?!’ Ze glimlachte en schonk zijn glas weer vol.
‘Ik heb een nieuwe uitsmijter nodig, Mike. Iemand die de meisjes behoedt voor grijpgrage handen.’
‘Eén meisje in het bijzonder?’ Hij leek in haar ziel te kijken, maar ze kende die blik en werd er niet warm of koud van.
‘Niemand in het bijzonder. Heb je voorlopig tijd? Ik zit echt verlegen om een uitsmijter.’
Hij knikte. Sadie vertelde hem zonder iets te zeggen dat ze in de problemen zat. Althans een van de meisjes zat in de problemen. Hij wist dat het Grace betrof.
‘Een paar weken. Langer niet.’
‘Geweldig, schat. De meiden zullen verrukt zijn. Je kunt de kamer van Gerald hebben. Hij moet voor onbepaalde tijd naar een ziek familielid.’
‘En dat weet hij al?’
Ze glimlachte. ‘Ik zal het hem morgenavond vertellen.’
Mike grijnsde en stond op. Als hij voorlopig hier zou blijven, had hij spullen nodig.
‘Ik ga me aankleden en kom straks terug.’
Sadie gaf hem een dankbare blik en Mike ging terug naar de kamer van Ginger. Hij kleedde zich aan en verliet Sadie’s Hell House, terwijl zijn gedachten bij Grace waren.
Waarom werd ze bedreigd? Wat had ze gedaan? Wie wilde een hoer iets aandoen?
Geen hoer, Valentine, een zangeres!

Niemand stelde vragen. Iedereen accepteerde hem meteen als de nieuwe uitsmijter, alleen Grace vond het vreemd. Ze vroeg Sadie wie hij was, maar de vrouw glimlachte alleen maar.
De dagen gingen voorbij en de avonden kwamen. De meisjes traden op en Grace zong. Ze werd steeds zelfverzekerder en af en toe ging ze aan de bar zitten, terwijl Valentine in de buurt was.
Hij sprak zelden tegen haar, maar Grace voelde dat hij haar constant in de gaten hield. Als hij niet op haar lette, bekeek ze hem stiekem en elke keer ontdekte ze iets nieuws. Zijn ogen glansden als hij boos was, hij fronste als hij ergens over nadacht. Hij glimlachte zelden, maar af en toe krulden zijn mondhoeken. Hij was lang en gespierd, maar ook op de een of andere manier slungelig, jongensachtig. Ze vond hem aangenaam om naar te kijken en een enkele keer glimlachte ze naar hem.
Valentine hield alles in de gaten, ook als iedereen dacht dat hij met iemand stond te praten. Hij wist dat Grace hem bestudeerde als ze dacht dat hij het niet in de gaten had. Hij vond haar elke dag mooier en elke dag groeide ook zijn verlangen naar haar. Als een man met haar stond te praten, zag hij aan haar houding of ze het wel of niet prettig vond. Meer dan eens stond hij plotseling naast haar en keek met zijn donkere blik naar de betreffende man.
‘Dank je, Valentine,’ zei Grace dan alleen maar en hij knikte telkens.
Twee weken later gebeurde er een incident. Grace was aan het zingen en ze vergat een woord. Niemand merkte het, behalve Valentine. Hij kende elk woord, elk zin, elke uithaal en Grace zong nooit een noot verkeerd. Hij keek scherp naar het podium en zag een vreemde uitdrukking op haar gezicht. Ze leek nerveus en af en toe flitsten haar ogen naar de rechterkant van de zaal. Hij besefte meteen dat in die hoek iemand zat die haar angst aanjoeg. Traag liep hij naar het midden van de zaal en leunde tegen een pilaar. Terwijl hij zogenaamd aandachtig naar het optreden van Grace stond te kijken, gleden zijn ogen naar de bewuste hoek.
Het was het tafeltje van de mannen van Capone. Hij herkende Jimmy Jonesy, Mad Hank en William Garret, alias Tommygun. De mannen zaten aandachtig naar haar te luisteren.  Zonder grimmige uitdrukking, maar met een geile blik op hun gezicht. Uiteraard!
Hij keek weer naar Grace. Ze zong weer alsof er niets aan de hand was en toen het applaus klonk en iedereen ging staan, boog ze gracieus als altijd.
Ze verliet het podium en enkele minuten later mengde ze zich onder de gasten. Hij bleef tegen de pilaar aanleunen en keek haar alleen maar aan toen ze langs hem liep.
‘Valentine, ben je van plaats veranderd?’ Ze glimlachte verlegen.
‘Wat was er zojuist aan de hand? Je miste een woord.’
‘Is dat zo? Dat zou best kunnen.’
‘Je mist nooit een woord, Grace. Waarom of van wie ben je geschrokken?’
Hij zag meteen de blik in haar ogen en wist dat hij gelijk had. Ze was voor iemand bang, maar voor wie? Jimmy Jonesy en Mad Hank waren eerder geweest. William Garret was voor de eerste keer sinds twee weken hier. Als hij degene was die haar bedreigde, had ze een groot probleem. Tommygun was een koelbloedige moordenaar, of het nu een man, een vrouw of een kind betrof.
Grace liep snel verder en Valentine zag dat ze bewust niet naar het tafeltje in de hoek liep. Zijn opmerkzame blik zag ook dat Sadie haar scherp in de gaten hield.
De mooie Grace had dus mot met het syndicaat. Dit kon nooit goed zijn. Geen wonder dat Sadie zijn hulp nodig had.
De avond verliep rustig en Valentine ontspande…, een beetje. Rond middernacht was er weer een incident. Een aantal gasten waren behoorlijk dronken en vielen de meisjes op een vervelende manier lastig, ook Grace. Terwijl Valentine korte metten maakte met de drie mannen, weken de meisjes achteruit en Grace werd in de hoek gedreven. Ze struikelde en werd opgevangen door sterke armen.
‘Dank u wel.’ Ze keek glimlachend naar haar redder en schrok.
‘De mooiste vrouw van Sadie valt zomaar in mijn armen.’
William Garret grijnsde en hield haar stevig vast. Plots vernauwden zijn ogen zich en Grace zag het. Hij herkende haar! Mijn god, hij herkende haar!
Ze wilde gillen, maar weer werd ze vastgegrepen en iemand nam haar in zijn armen.
‘Ademhalen,’ fluisterde een stem in haar oor. ‘Laat niet merken dat je hem kent.’
Ze knikte onmerkbaar en zuchtte. Ze hoefde niet te kijken wie het was. Ze rook het, voelde het, wist het!
‘Daar ben je, lieveling.’ Valentine nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar, zacht, maar stevig.
‘Deze gentleman heeft me behoed te vallen,’ zei ze met onzekere stem. ‘Als hij me niet had opgevangen, was ik behoorlijk hard gevallen.’
‘Mijn dank!’ Valentine knikte naar Garret en deze knikte terug. Hij greep haar arm en trok haar mee naar de bar.
‘De waarheid! Ik wil de waarheid! Wie ben je en waarom zit Tommygun achter je aan?’
‘Tommygun?’ stamelde ze. ‘Is dat zijn naam?’
‘Zijn bijnaam en jij weet vast en zeker wel waarom.’
Ze zweeg en hij werd witheet.
‘Verdomme, Grace. De waarheid! Wat heb je hem aangedaan? Heb je hem opgegeild en toen geweigerd? Waarom zit hij achter je aan?’
Ze haalde diep adem en haar blik ging naar Sadie die achter de bar stond. De vrouw schudde haar hoofd en Grace begreep dat ze moest zwijgen. Toch moest ze Valentine iets vertellen, anders bleef hij doorvragen.
‘Je hebt gelijk. Ik heb hem iets beloofd en die belofte ben ik niet nagekomen.’
Valentine begreep meteen wat ze bedoelde en even was hij laaiend.
Een hoer, zie je nu wel, ze is dus toch een hoer!
‘En het geld heb je natuurlijk wel genomen?’ Zijn stem klonk bitter.
Ze knikte en hij vloekte weer. Grace begreep zijn vraag niet eens, maar een stemmetje zei haar dat ze moest knikken.
‘Hoe kun je zo stom zijn? Hij is de tweede man van Capone. Weet je wel dat hij je kan vermoorden en niemand die er naar kraait?’
Ze zweeg en keek naar de vloer. Wat moest ze hem antwoorden? Ze wist ook wel dat haar leven in gevaar was, maar niet om de reden die hij zei. Hij was in de veronderstelling dat ze een hoer was die geld had gestolen. Waarom voelde ze zich plotseling zo goedkoop?
‘Het spijt me, Valentine,’ zei ze zacht en keek hem met haar grote ogen aan. ‘Het spijt me heel erg.’
Ze draaide zich om en liep weg.
‘Wees niet zo hard voor haar, Mike,’ zei Sadie, die hem naderde. ‘Grace is een lief meisje en ze verdient het niet dat je zo tegen haar tekeer gaat.’
Hij zei niets. Sadie had gelijk en hij voelde zich schuldig. Grace was…, verdomme! Grace zat in zijn bloed, onder zijn vel, in zijn hart en hij wilde haar kwetsen. Kwetsen omdat ze een hoer was en hij een ideaalbeeld van haar had. Een beeld van een ongerepte vrouw, een onschuldige vrouw.
Hij dronk weer een whisky. En nog een, en nog een.
Uren later stond hij nog steeds aan de bar. Sadie had zijn whisky met water aangelengd, maar hij merkte het niet eens. Hij dacht telkens aan Grace en zijn woede werd steeds groter. Ze was een hoer en een hoer mocht geen klanten weigeren. Hij gooide het laatste glas achterover en liep weg.
‘Mike!’ Sadie riep hem en hij draaide zich om. ‘Ga geen gekke dingen doen!’
Hij reageerde niet en liep door, rechtstreeks naar de slaapkamer van Grace.
Zonder te kloppen ging hij naar binnen en ze keek verschrikt op.
‘Is er iets? Je kijkt zo boos?’
‘Grace! De naam van de heilige maagd! Laat me niet lachen, je bent net zo’n hoer als de rest van Sadie’s meisjes.’
‘Je bent dronken!’ Ze sloeg haar armen over elkaar en keek hem hoofdschuddend aan.
‘Dronken? Als je geil dronken noemt, ben ik inderdaad dronken.’
‘Wat is er in hemelsnaam met je aan de hand, Valentine?’
Haar ogen schoten vuur en hij keek naar de vrouw die in haar ochtendjas op het krukje voor haar spiegel zat. De nieuwste attractie van Sadie’s Hell House!
Een bloedmooie, sensuele vrouw met een stem die een man een spontane erectie bezorgde.
‘Waarom zit je al die mannen op te geilen? Waarom? Zit je soms te wachten op een goeie beurt? Denk je dat ik daar niet mans genoeg voor ben?’
Hij liep naar haar toe en Grace kreeg plotseling angst. Die blik in zin ogen was donker, vurig, woest…, opgewonden?
Ze ging staan en deed een stap achteruit, maar hij was sneller.
Zonder waarschuwing greep hij haar om haar middel en gooide haar op het bed.
Grace gaf een gil van verontwaardiging en wilde omhoog krabbelen, maar hij nagelde haar vast aan het bed met zijn lange lijf. Als een blok beton lag hij over haar heen, zijn gezicht nog altijd van woede vertrokken en hij staarde haar aan.
‘Je bent zwaar, Valentine! Heel zwaar!’
Ze keek hem met boze ogen aan, maar hij reageerde niet.
‘Dit is toch wat je wilt? Een mannenlijf, boven op je?’
‘Ben je van plan me dood te drukken? Als je nog een tijdje blijft liggen, beneem je me de adem,’ hijgde ze en probeerde hem weg te duwen, maar dat had geen enkel effect.
‘Ik beneem jou de adem? Leugenaarster! Jij beneemt mij de adem en dat weet je verdomd goed. Jij martelt mij. Jij bent degene die aan de touwtjes trekt.’
Hij drukte zijn mond op haar lippen en kuste haar, maar ze hield haar lippen stijf op elkaar geklemd. Hij liet haar los en zijn ogen waren bijna zwart.
‘Ga van me af!’ Siste ze door haar tanden. ‘Verlaat onmiddellijk mijn kamer.’
‘Niet voordat ik heb gekregen waar ik voor kom. Je bent heel royaal met je gunsten bij andere mannen. Als je het nog niet hebt gemerkt, ik ben ook een man. Hoeveel vraag je voor één nacht?’
Ze werd steeds bozer. Hij behandelde haar als een hoer en dat pikte ze niet. Van niemand!
‘100 dollar!’ Haar stem klonk arrogant en hij fronste.
‘100 dollar voor één nacht? Dan moet je wel verdomd goed zijn. Zelfs de meest exclusieve hoeren vragen minder.’
‘Niet voor één nacht. Voor één uur!’ Verdorie, ze zou hem een lesje leren.
Zijn greep werd iets losser en plotseling rolde hij van haar af en bleef op zijn rug liggen.
‘Voor één uur!?’ mompelde hij en zuchtte.
Grace kwam meteen van het bed af. Ze trok de ceintuur van haar kamerjas strak en fatsoeneerde de spelden in haar haren. Ze liep naar de deur en maakte hem open.
‘Eruit! Nu! Anders ga ik heel hard gillen.’
Valentine kwam van het bed en bekeek haar van top tot teen. Honderd dollar voor een uur! Hij zou duizend dollar voor een uur neertellen als hij haar daarmee veroverde, maar het had geen zin. Ze was een hoer, weliswaar een exclusieve, maar ze zou nooit van hem alleen worden.
De hoop dat ze géén hoer was, vervloog en hij rechtte zijn schouders. Zijn blik ging over haar heen en hij rilde. De vrouw die hem zó enorm beledigd aankeek, was de mooiste vrouw van de hele wereld. Ze was de absolute perfectie van het vrouwelijke geslacht en hij was voor haar gevallen. Diep gevallen! En hij viel nog steeds!
Hij liep naar de deur en hun ogen vonden elkaar.
‘Een hoer! Je bent een hoer, wie had dat nu ooit gedacht. Grace! Een zegen! Oh ja, een zegen voor mannen die betalen. Ik walg van je.’
Met grote passen verliet hij haar slaapkamer en Grace gooide met een klap de deur dicht. Ze trilde over haar hele lichaam en als vanzelf kwamen haar tranen. Niet vanwege het feit dat hij haar een hoer noemde.  Maar door de pijn die door haar hart sneed. Ze was gevallen voor Mike Valentine en niet zo’n klein beetje ook. Ze hield van die vreselijke man. Ze hield van elke centimeter van dat grote lichaam, ze hield van zijn zwartgallige humor, zijn moeilijke karakter, zijn…
Ze zuchtte en wreef haar tranen weg. Waarom was hij naar haar kamer gekomen? Waarom was zijn blik zo wanhopig geweest? Het was een blik van woede. Teleurstelling? Jaloezie!?
Ze ging weer voor haar spiegel zitten en begon de spelden uit haar haren te halen. Onbewust begon ze te borstelen en een half uur later borstelde ze nog steeds. Ze keek op de klok, het was bijna twee uur.
Ze deed haar kamerjas uit, liep naar de badkamer en poetste haar tanden. Nog steeds waren haar gedachten bij Mike en toen ze de slaapkamer weer inliep zag ze hem staan. Hij leunde nonchalant tegen de deur. In zijn hand, een briefje van honderd dollar!
‘Puur uit nieuwsgierigheid,’ zei hij bitter en hield het biljet omhoog. ‘Ik wil weten waarom je zo exclusief bent.’
Grace bleef doodstil staan en staarde hem aan. Was ze geschokt of verrast? Ze wist het niet!
‘Ga weg. Ik wil slapen.’
‘Ik ook, maar pas over een uur.’
Hij liep langzaam naar haar toe en gooide het biljet op haar kaptafel. Zijn blik ging over haar heen en hij wist dat hij méér zou betalen, veel meer!
Grace aarzelde. Toen hij dicht voor haar stond en haar vurig aankeek, nam ze een besluit.
Ze wilde deze man! Ze wilde hem met hart en ziel en hij bood zich aan. Waarom geen gebruik maken van die gelegenheid? Hij vond haar een hoer, hij walgde van haar. Dat zou na vannacht zeker niet veranderen. Integendeel, het zou zijn gevoelens waarschijnlijk versterken.
Eén keer in haar leven wilde ze iets dat niemand haar ooit zou afnemen: Een nacht met Mike Valentine!
‘Eén uur!’ Haar stem klonk onvoorstelbaar kalm, terwijl elke zenuw in haar lichaam trilde.
Wat verwachtte hij van haar? Moest zij toenadering zoeken? Hoe moest ze dat in hemelsnaam doen?
Terwijl ze haar hoofd brak over allerlei vragen, greep hij haar vast. Langzaam trok hij haar tegen zich aan, krachtig, hard. Hij boog zijn hoofd en voordat zijn mond haar lippen aanraakte, fluisterde hij.
‘Ik hoop dat je het waard bent.’
Toen sloot zijn mond zich om haar lippen en hij kuste haar. Meedogenloos! Overweldigend!
Grace open haar mond en liet hem binnen, terwijl ze haar ogen sloot en om vergiffenis bad.
Zijn mond verkende haar, kuste haar, verslond haar. Drukte kusjes op de welvingen van haar lippen en Grace rilde. Ze vergat haar vrome opvoeding, haar catechese-lessen, haar wekelijkse biecht. De nonnen die telkens tegen haar schreeuwden en sloeg haar armen om zijn hals.
‘Ik wil je,’ mompelde ze tegen zijn lippen. ‘Ik wil je zó graag.’
Met een grom tilde hij haar op en liep naar het bed. Hij liet haar zakken en weer was zijn lichaam op het hare. Zijn gewicht drukte niet zo zwaar, het voelde anders.
‘Ik ga je helemaal verslinden,’ lachte hij en zijn handen waren over haar hele lichaam.
Zijn mond gleed naar haar hals en zijn tong likte aan haar oorlel.
Ze voelde zijn handen. Het was een aangenaam gevoel, ook toen hij haar nachthemd omhoog trok en tussen haar benen verdween. Zijn vingers gleden plagend over het zijden onderbroekje en tot haar schrik vond ze het heel aangenaam.
‘Vertel me eens,’ zei hij plots en keek haar enigszins spottend aan. ‘Wat moet een man doen om je op te winden? Moet hij je vingeren, raak je daar opgewonden door? Of moet hij je eerst likken voordat je sappen gaan stromen? Waar wordt een hoer vochtig van?’
Hij zag de blik in haar ogen. Het was een verbaasde blik, een vragende blik en hij was verrast.
Ze hield haar adem in. Waar had hij het in hemelsnaam over?
‘Ik weet niet,’ stamelde ze verlegen, ‘ik weet het echt niet.’
Even was hij geneigd haar te geloven. Die grote ogen, die onschuldige blik, die maagdelijke woorden, maar toen begreep hij het. Geen wonder dat alle mannen zo gek op haar waren. Ze speelde een spelletje. Ze speelde de onschuldige maagd! Verdomme, ze was uitgekookt.
Hij zou het spelletje meespelen. Hij zou Amazing Grace bezitten, hard en meedogenloos!
Soepel liet hij zich van haar afrollen en stond van het bed op. Hij keek op haar neer. Haar haren lagen als een waaier om haar heen en haar wangen vertoonden blosjes. Haar borsten gingen snel op en neer en het nachthemd was omhoog gekropen. Hij strekte zijn handen naar haar uit en trok haar overeind totdat ze recht zat, haar benen over de rand van het bed.
Ze zei niets en bleef hem aankijken. Hij legde zijn handen op haar schouders en met een vloeiende beweging trok hij de dunne bandjes naar beneden.  Als een duveltje uit een doos wipten haar borsten omhoog en hij gromde van genoegen.  
Ze voelde zich vreselijk beschaamd, maar deed niets en slikte haar schaamte weg. Hij zakte door zijn knieën en trok het nachthemd over haar benen, totdat ze alleen gekleed in een onderbroekje op het bed zat. Toen hij zijn hoofd boog en haar enkels begon te kussen, hield ze haar adem in. Dit voelde zo goed, zo ontzettend goed. Haar lichaam reageerde ongelooflijk op hem en ze rilde weer.
Langzaam kroop zijn mond omhoog terwijl zijn handen haar benen streelden, haar buik en toen haar borsten omvatten. Hij drukte zachte kussen op haar buik en zijn handen kneedden haar borsten, hard, zacht, prikkelend. Beiden zwegen, maar toen zijn mond zich om een tepel sloot, gaf ze een kleine gil.
Hij likte, zoog, beet zachtjes en ze greep zijn hoofd met beide handen.
‘Raak je hierdoor opgewonden? Als je hier al door opgewonden raakt, maak ik je gek van verlangen.’
Met zijn mond nog om haar tepel, gleden zijn handen naar het broekje.
‘Til je billen omhoog, dat ding moet nog uit.’
Ze gehoorzaamde hem en hij schoof het over haar benen, haar knieën, haar enkels…
Weer greep hij haar schouders en keek haar aan. Ze had haar ogen gesloten, maar hij hoorde haar zacht hijgen. Als ze nu al hijgde, zou ze zo meteen gillen. Hij glimlachte en duwde haar achterover. Snel stond hij op en begon zich uit te kleden, zijn blik op haar gericht. Ze lag nog steeds met haar benen over de rand van het bed, naakt, mooi. Als een standbeeld. Ze bewoog niet, maar opende haar ogen en keek hem alleen maar aan.
Hij was snel. Hij knoopte zijn hemd los en toen zijn broek op zijn enkels viel, verscheen er paniek in haar ogen. Ze staarde naar zijn lid! Groot! Wat was dat ding groot! En hard! Vreselijk hard! Dat zou ze nooit…, onmogelijk!
Hij zag de blik in haar ogen en grijnsde. Waarschijnlijk had ze nog nooit zo’n afmeting gezien. Hij wist dat hij zwaar geschapen was. Meerdere hoeren hadden vol ontzag naar hem gekeken als hij volledig stijf was.
‘Tevreden, schatje? Bevalt het je wat je ziet?’
Ze hoorde zijn woorden niet, maar dacht koortsachtig na. Hoe kon ze hem tegenhouden? Hoe kon ze voorkomen dat dat monsterlijke ding haar openscheurde.
‘Je mond, Grace, ik wil je mond.’
Hij ging op zijn knieën op het bed zitten en rekte zijn lichaam uit. Ze piepte van schrik toen hij haar hoofd greep en het naar zijn lid bracht.
‘Laat zien of je die honderd dollar waard bent. Verwen me, verwen me goed.’
Ze wilde iets zeggen, maar op het moment dat ze haar mond opende, duwde hij zijn lid naar binnen en ze kokhalsde. Met één hand hield hij haar hoofd vast en stootte zachtjes in die heerlijke opening. Grace greep zijn bovenbenen en probeerde zich los te trekken, maar hij gaf haar geen kans.
‘Zuigen, schatje. Niet bijten!’
Plotseling begreep ze wat hij bedoelde en ze bevroor.
Fellatio!
 Ze dacht aan haar Latijnse lessen en aan de verboden roman die ze stiekem had gelezen. Fellatio betekende zuigen en likken aan… 
Ze kreunde inwendig. Dit was zó vreselijk verboden. Dit was het meest vulgaire wat een vrouw ooit kon doen. Terwijl ze daar aan dacht, proefde ze hem. Mm! Warm, hard…, best aangenaam. Was dit werkelijk zo verkeerd? Ze maakte een kreunend geluid en hij dacht dat het van opwinding was en stootte weer zachtjes in haar mond. Niet te hard, hij wilde haar geen pijn doen.
Ze snakte naar adem. Hij was ook zo massief, zo dik. Toch voelde ze zich niet vies, integendeel! Hij smaakte lekker, mannelijk…, opwindend.
Instinctief begon ze hem te strelen en bewoog met haar lippen.
Hij voelde de vochtigheid van haar mond, haar tong die hem aanraakte en plotseling haar hand die onder zijn ballen schoof. Ze gaf zachte kneepjes, af en toe zelfs pijnlijk, en haar andere hand streelde zijn billen. Hij bewoog niet meer toen hij merkte dat háár mond begon te bewegen. Haar vochtige lippen gleden over hem heen en hij gromde. Dit voelde goed!
Grace merkte dat hij stil zat en ze hoorde hem kreunen.
Een vrouw heeft alle macht in handen bij fellatio. Ze kan een man volledig beheersen.
In gedachten las ze de zin die in het verboden boek stond en ze begreep eindelijk wat die zin betekende. Zij had de controle! Zij was heer en meester. Maar ze wilde geen heer en meester zijn. Ze wilde bemind worden. Bemind door de man die haar hart had gestolen.
Langzaam liet ze hem uit haar mond glijden en keek omhoog. Hij keek op haar neer met zijn donkere ogen en glimlachte. Het was een welgemeende glimlach, geen arrogante.
‘Je bent heerlijk,’ fluisterde hij. ‘Gewoon heerlijk.’
‘Wat wil je graag? Zeg me hoe ik je kan behagen?’
Was dat haar stem? Sprak zij deze woorden?
‘Je bent goed op weg. Laat je gaan, spreek je verbeelding aan.’
Hij streelde haar haren en ze knikte.
Mijn verbeelding? Wat stond er allemaal in dat boek? Zuigen, likken, knijpen, trekken!
Hoe moest ze dat allemaal in één keer doen? Ze was goed op weg, zei hij. Prima! Als hij daar mee gelukkig was.
Haar hand sloot zich om zijn lid en ze liet het door haar vingers glijden. Zacht, heel zacht en weer gromde hij. Mm, dat was trekken! Zuigen had ze al gedaan en knijpen ook. Weer liet ze haar hand onder zijn ballen glijden en begon hem te masseren, gaf hem kleine pulserende kneepjes. En weer maakte hij een geluid.
Likken! Ze keek naar zijn stijve erectie en zag hoe gespannen het uiteinde was. Een kleine, rode top, glad en vochtig. Ze dacht weer aan het boek.
Glans!
Het Latijnse woord voor eikel, het meest gevoelige deel van een mannelijk geslacht. Was dat zo?
Terwijl haar hand op en neer gleed, boog ze haar hoofd en raakte het topje aan. Kleine likjes, lange, trage halen. Zuigend op het puntje!
Hij kreunde harder. Het was dus inderdaad zo! Ze had hem in haar macht.
Valentine vloekte zacht. Ze was haar honderd dollar méér dan waard! Ze was verslavend en hij begreep waarom iedereen zo gek was op Grace. Haar mond was gewoon hemels!
Genietend sloot hij zijn ogen en liet haar haar gang gaan. De genotssteken die door zijn lendenen joegen waren onvoorstelbaar.
Grace kreeg er steeds meer plezier in. Haar vingers, haar mond, haar tong. Ze waren overal. Ze begreep niet dat ze zelf vreselijk opgewonden was en probeerde hem harder te laten kreunen. Dat ze door haar onkuise handelingen in de hel zou belanden, maakte haar niets meer uit. Haar lichaam schreeuwde gewoon om zijn aanraking, al wist ze niet waar ze aangeraakt wilde worden.
Plotseling hoorde ze hem harder kreunen en ineens grepen zijn handen haar hoofd.
‘Genoeg! Dit was voor 50 dollar, ik wil graag die andere helft ook benutten.’
Ze keek hem aan en haar blik was teleurgesteld. Waarom moest hij nu zo nodig weer over dat geld beginnen? Begreep hij nog steeds niet dat ze nooit een man had ontvangen? Had bemind? In haar mond had genomen!?
Hardhandiger dan zijn bedoeling was, duwde hij haar weer achterover en stond op. Hij zakte voor het bed op zijn knieën en trok wild haar benen uit elkaar.
Grace gilde, niet van schrik, maar van schaamte. Ze lag open en bloot voor zijn blikken en hoewel ze het vreselijk vernederend vond, voelde ze ook rillingen door haar lichaam schieten.
Hij keek naar haar middelpunt en gromde.
‘Je bent al vochtig. Je bent snel vochtig voor een hoer. Ik heb je nog niet eens aangeraakt.’
Hij strekte zijn hand en drukte hem tegen haar aan. Zijn vingers voelden de zachte krulletjes en zijn handpalm duwde tegen haar venusheuvel.
Ze slaakte weer een kreet, deze keer van schrik. Het voelde heel prettig. Iets dat had ze nooit verwacht.
‘Open je voor me, schatje. Open die vochtige schelp, geef mijn tong toegang.’
Ze begreep geen enkel woord, maar het klonk vreselijk opwindend. Onbewust kwam ze iets met haar heupen omhoog.
Geheel onverwacht duwde hij zijn middelvinger in haar. Diep in haar en trok hem toen terug. Ze kreunde. Was het van ontzetting of van hartstocht? Ze wist het zelf niet.
Weer die vinger, diep, hard, bewegend. Heerlijk! Het voelde heerlijk. Allerlei gevoelens schoten door haar heen. Gevoelens die ze nog nooit had gevoeld, zoet, pijnlijk, heet…, beangstigend.
‘Oh!’ Ze hijgde toen hij zijn hoofd boog en haar met zijn mond aanraakte. Zijn lippen sloten zich om het harde knopje en zogen, niet te hard, maar hard genoeg.
En toen voelde ze zijn tong!
Haar handen grepen de bedsprei en knepen zó hard dat het pijn deed.
Zijn tong!
Het was een martelwerktuig. Likkend, strelend, duwend. Hij veroorzaakte een explosie in haar lichaam en ze hoorde zichzelf schreeuwen. Hard schreeuwen!
Valentine kwam overeind en greep haar middel vast. Hij trok haar weer helemaal op het bed en ging over haar heen liggen.
‘En nu maken we de honderd dollar compleet. Tot de laatste cent!’
Met zijn knie duwde hij haar benen van elkaar en dreef zijn harde erectie diep in haar. Zonder waarschuwing, zonder geduld, maar woest en onfeilbaar.
Grace schreeuwde weer, nu van pijn en haar ogen gingen open. Haar blik was verscheurd, ontredderd.
‘Verdomme,’ vloekte hij hard, ‘je bent een maagd. Verdomme, Grace, je bent een maagd?!’
‘Dat probeer ik je al de hele tijd duidelijk te maken,’ stamelde ze en tranen sprongen in haar ogen. ‘Ik ben geen hoer. Ik ben nog nooit door een man aangeraakt.’
‘Jezus!’
Hij vloekte weer een paar keer en ze bewoog onder zijn lichaamsgewicht. Hij vergat dat hij nog steeds in haar was en streelde haar gezicht.
‘Waarom, Grace? Waarom?’
Ze schudde haar hoofd en keek hem alleen maar aan.
‘Omdat je me toch nooit zou geloven,’ fluisterde ze. ‘Je had me al bij voorbaat veroordeeld, Mike.’
Ze zei voor de allereerste keer zijn voornaam en hij fronste. Haar stem klonk zó bedroefd. Zó wanhopig!
‘Vergeef me,’ zuchtte hij en bewoog zijn lichaam. Hij zat nog steeds in haar en het voelde ook nog steeds goed. ‘Vergeef me!’
Langzaam begon hij te bewegen, zijn blik op de hare gericht. Het maakt niets meer uit. Hij had haar pijn gedaan en hij kon net zo goed zijn werk afmaken. God wist dat zijn erectie op springen stond.
Ze sloot haar ogen. Ze wilde hem niet meer aankijken en plotseling hoorde ze hem even mompelen.
Het was geen kreun, geen kreet, maar een paar zachte woorden en ze verstond sorry, Grace.
Een warmte verspreidde zich in haar onderbuik en ineens was zijn gewicht weg. Hij liet zich naast haar zakken en ze voelde vocht tussen haar dijen druppelen.
Hij blies zijn adem uit en vervloekte zichzelf menig keer. Wat was hij een stomme idioot! Hij had de vrouw waar hij stapelgek op was, gewoon verkracht. Haar tegen haar wil genomen en dat was onvergeeflijk. Geen wonder dat ze hem haatte.
‘Vergeef me, Grace,’ zei hij weer en stond op.
Hij greep zijn broek en deed hem aan, terwijl hij naar haar keek. Ze lag doodstil, haar benen nog iets gespreid en hij zag kleine bloeddruppels tussen haar dijen.
Haar ogen staarden hem aan. Dof! Gebroken!
‘Waarom?’ vroeg hij weer. ‘Waarom?’
‘Omdat ik van je hield, daarom!’
Ze fluisterde, bijna onhoorbaar, maar hij verstond haar.
Besluiteloos bleef hij staan. Ze hield van hem!
Ze houdt van me? Nee, idioot, ze hield van je. Ze hield van je en jij hebt alles weggegooid omdat je je lul niet in bedwang kon houden. Klootzak!
Hij wreef over zijn gezicht en zijn blik ging naar haar kaptafel. Honderd dollar! Het briefje lag eenzaam tussen haar make-up spullen.
Het leek alsof het stukje papier hem uitlachte.
Woedend griste hij het biljet mee en liep naar de deur.
Grace had nog niet bewogen.
Ze staarde naar het plafond en tranen biggelden over haar wangen.
‘Ik…, ik maak het goed me je. Ik maak alles goed me je, maar vergeef me alsjeblieft, Grace.’
Ze zweeg en hij verliet haar slaapkamer.
Op de gang deed hij zijn hemd aan en vloekte weer. Wat had hij gedaan?
Gefrustreerd liep hij de zaal in, regelrecht naar de bar. Sadie was aan het opruimen en ze keek hem verbaasd aan.
Zijn hemd hing open en zijn blik was…, woedend, verdrietig, wanhopig?!
‘Wat heb je gedaan?’ Ze fluisterde en zijn ogen flitsten even.
‘Een maagd onteert! Ik heb…’ hij zweeg.
‘Je hebt wát?’
Haar stem klonk hard, schril en hij zag de klap in zijn gezicht niet aankomen. Het was een harde klap. Een klap vol venijn.
‘Valentine, jij enorme bastaard!’ Ze keek hem verbijsterd aan.
Mike zweeg. Ze had gelijk. Ze had volkomen gelijk!
‘Waar is ze?’ Sadie voelde haar bloed koken. Ze had Grace leren kennen als een zachtaardig, lief meisje dat geen vlieg kwaad deed. Met geamuseerde ogen had ze aangezien dat de kleine Grace elke dag een stukje meer viel voor Mike. Ze had ook de blikken van Valentine gezien, maar dat hij haar zou…!
‘Waar is Grace?’ Haar stem klonk iets kalmer.
‘Op haar kamer, waar ik haar heb achtergelaten.’ Hij zuchtte en voelde aan zijn wang. Die vrouw had een behoorlijk kracht.
‘Je wilt me dus vertellen dat je haar hebt onteerd en haar als een stuk vuil achter hebt gelaten? Heb je haar getroost? Haar in je armen genomen? Haar gerustgesteld?’
Hij schudde zijn hoofd en wéér zag hij de klap niet aankomen.
‘Verdomme, Sadie!’ Hij vloekte en keek haar boos aan.
‘Ga je fout rechtzetten, Valentine. Nu!’
Ze zette haar handen op haar heupen en keek hem zó gemeen aan, dat hij fronste.
Hij draaide zich om en liep terug naar de slaapkamer van Grace. Sadie had gelijk. Alweer! Hij had haar niet alleen onteerd, hij had zich achteraf ook gedragen als een bastaard.
Zonder te kloppen ging hij naar binnen en keek naar het bed. Het was leeg. Hij hoorde een geluid in de badkamer en liep er meteen naar toe. Grace stond in haar nachthemd voor de wastafel en staarde voor zich uit.
‘Grace!’ Zijn stem deed haar opkijken en hij schrok van haar bleke gezicht.
‘Ga weg, Mike! Laat me alleen.’ Haar stem klonk kalm en haar ogen waren helder. ‘Ga alsjeblieft weg. Je hebt genoeg gedaan.’
Hij zei niets, maar deed een stap naar haar toe en trok haar ruw in zijn armen. Ze sputterde tegen, maar toen ze zijn hartslag voelde, bleef ze doodstil staan en sloot haar ogen.
‘Het spijt me,’ fluisterde hij in haar oor. ‘Het spijt me zo vreselijk. Je hebt alle recht me te haten, maar ik wist het niet. Als ik het geweten had, zou ik nooit zo…, het spijt me, lieveling.’
Lieveling!
Ze zuchtte diep. Ze had hem al vergeven toen hij nog in haar was. Toen hij haar met brute kracht nam en ontmaagde. Ze was alleen boos op zichzelf. Boos omdat ze het zover had laten komen. Hij was een man en mannen konden zich nu eenmaal niet beheersen. Vrouwen wel.
Is dat zo? Had ik me kunnen beheersen?
Mike tilde haar op en liep terug naar het bed. Langzaam liet hij haar zakken en streelde de haren uit haar gezicht.
‘Heb je veel pijn?’ Hij keek haar zó ontredderd aan, dat ze bijna glimlachte.
‘Het valt wel mee. Het brandt een beetje, maar dat zal wel normaal zijn.’
‘Oh, Grace! Waarom heb je me dit laten doen? Waarom heb je me niet tegengehouden? Waarom heb je me de waarheid niet verteld?’
‘Ik…, ik wilde je niet tegenhouden. Ik wilde je, Mike. Helemaal! En ik vond het geweldig. Alles, tot die laatste stap. Dat had ik niet verwacht.’
‘Als ik die laatste stap voorzichtig en geduldig had gedaan, was dat ook geweldig geweest.’
Hij glimlachte even en Grace voelde haar hart weer volstromen. Ze hield nu eenmaal van deze man.
‘Wil je vannacht bij me blijven? Wil je me niet alleen laten?’
Zonder te antwoorden gooide hij zijn benen op het bed en strekte zijn armen uit. Ze kroop meteen tegen hem aan.
‘Vergeef je me?’
‘Er valt niets te vergeven…, lieveling.’
Ze glimlachte en sloot haar ogen. Mike zuchtte en streelde haar zacht. Hij was op zijn plek. De enige plek waar hij nooit meer weg wilde.

William Garret dacht aan die prachtige vrouw die op zijn schoot was beland. Hij herkende haar, maar hij wist niet waarvan. Vreemd! Hij vergat nooit gezichten. Het was zijn beroep mensen te herkennen. Capone had hem voor die kwaliteiten aangenomen. Hij staarde naar het plafond en pijnigde zijn hersens. Die ogen! Die prachtige, grote, lichtbruine ogen. Hij had ze eerder gezien, maar waar?
In gedachten passeerden alle gebeurtenissen van de afgelopen weken de revue en plotseling ging hij recht zitten. Het was die secretaresse! Die meid die hem had gezien toen hij die advocaat, die Cheny vermoordde. Ze was gevlucht en spoorloos verdwenen. Dat kreng was bij Sadie ondergedoken. Bestond er een betere schuilplaats? Hij glimlachte. Morgenavond zou haar kortstondige carrière eindigen.

Valentine was in slaap gevallen met Grace in zijn armen. Toen hij zijn ogen opende, lag ze nog steeds in zijn armen en hij bestudeerde haar gezicht.
Grace, een gevallen engel! En dat was zijn schuld.
Hij hield van die vrouw. Hij had nog nooit van een vrouw gehouden en daarom voelde hij zich ongemakkelijk. Hij mocht niet van haar houden. Het was gevaarlijk. Zijn beroep was veel te gevaarlijk. Misschien over een jaar. Hij wist uit betrouwbare bronnen dat de val van Capone naderde.
Zijn baas, Frank Wilson, was bezig met een onderzoek naar de belastingzaken van Capone. Het zou niet meer lang duren of de maffiabaas kwam voor het gerecht. Het was alleen verdomde jammer dat Charles Cheny was vermoord. De advocaat had een hoop vooronderzoek gedaan. Het was frustrerend dat zijn secretaresse, de enige getuige, van de aardbodem was verdwenen. Hij zocht al weken naar haar, maar niemand wist waar Justine van Owen was gebleven.
Grace bewoog. Ze mompelde iets en Mike drukte een kus op haar hoofd.
Slaap, lieveling. Ik ben bij je.
Iedereen wist dat William Garret, alias Tommygun, Cheny had vermoord, maar zonder getuige kon hij niets. Helemaal niets! Grace mocht van geluk spreken dat hij háár niet had vermoord. Die vent had geen geweten.
Grace heeft hem verleid en toen afgewezen.
Grace had gelogen! Ze was geen hoer! Waarom zou ze dan Garret verleiden? Grace loog! Waarom?
Heel voorzichtig maakte hij zich los uit haar omhelzing. Hij gleed van het bed af en keek de kamer rond, op zoek naar haar handtas. Zijn scherpe blik zag hem staan, achter een aantal dozen en stil liep hij er naar toe. Zonder geluid te maken onderzocht hij de inhoud en vond op de bodem datgene wat hij zocht. Zijn ogen vernauwden zich en zijn blik werd grimmig toen hij zijn vermoedens bevestigd zag.
Met sierlijke letters stond er: Justine van Owen, geboren 2 maart 1907.
Grace is de getuige! Geen wonder dat ze zo in paniek was toen ze Garret zag.
Hij stopte het paspoort terug en zette de tas weer op zijn plaats. Toen liep hij terug naar het bed en nam haar weer in zijn armen. Hij drukte een kus op haar hoofd en zuchtte. Het was slechts een kwestie van tijd. Garret zou achter de waarheid komen en dan zou de hel losbreken.
Waarom heb je me niet vertrouwd, lieveling?
Sadie! Sadie wist wie Grace was.
Daarom reageerde ze ook zo fel. Hij moest met Sadie spreken.
Grace bewoog weer en opende slaperig haar ogen.
‘Mike?’ Ze geeuwde en hij keek in die prachtige, grote ogen.
‘Goedemorgen schatje, heb je lekker geslapen?’
‘Mmm.’
Ze rekte zich uit en hij keek aandachtig naar haar borsten die strak gespannen stonden. Hij voelde zijn lid bewegen en gromde. Ze maakte werkelijk het beest in hem wakker.
‘Blijf nog maar een tijdje liggen. Ik ga koffie halen.’
Hij drukte een kus op haar lippen en ze mompelde. Toen stond hij op, kleedde zich volledig aan en verliet haar slaapkamer. Grace draaide zich om en sloot weer haar ogen. Nog even!
Mike keek op zijn horloge. Het was bijna 10 uur. Sadie was in haar privé-vertrekken en zat aan het ontbijt. Hij klopte en wachtte totdat hij naar binnen mocht.
In een roze, satijnen kamerjas zat ze inderdaad aan het ontbijt en keek hem scherp aan.
‘Heb je boete gedaan, Valentine?’
Hij knikte en ze gebaarde hem plaats te nemen.
‘Justine van Owen! Waarom Grace Owens, Sadie?’
‘Je weet het!’ Ze zuchtte. Ontkennen had geen enkele zin. Die man was nota bene van de geheime dienst. Het had nóg lang geduurd voordat hij achter de waarheid was gekomen.
‘Omdat niemand ooit zal vermoeden dat een zangeres die werkt bij Sadie’s Hell House, in werkelijkheid een onschuldige secretaresse is.’
‘Waarom? Je bent neutraal en je bemoeit je met niemand. Waarom dan wel met Grace?’
‘Omdat Charles Cheny mijn broer is…, was. Hij is vermoord door Tommygun, Valentine, en die bastaard betreedt mijn club alsof er niets aan de hand is. Charles heeft Grace naar me toe gestuurd en ik kon haar niet weigeren.’
‘Garret heeft haar gisterenavond herkend! Ik ben bang dat jouw club niet meer neutraal is.’
Ze zuchtte weer.
‘Wat kunnen we doen?’
‘Beiden scherp in de gaten houden. Ik kan niets doen zolang hij niets doet. Zorg ervoor dat ze de club niet verlaat. Als ze eenmaal buiten is, is ze ten dode opgeschreven.’
Sadie knikte.
‘Wat zijn jouw gevoelens voor dat meisje, Valentine?’
Hij glimlachte.
‘Ik zal mijn leven voor haar geven als het nodig is.’
Zij glimlachte ook. Valentine was een man van weinig woorden.
‘Ik hoop niet dat dit nodig is.’
Hij stond op en verliet de privé-vertrekken. Een tijdje later betrad hij met een vol dienblad de slaapkamer van Grace en zag dat ze nog altijd in een diepe slaap was. Hij dronk een kop koffie en bleef naar haar kijken. Niet alleen zijn leven zou hij voor haar geven, maar ook zijn ziel. Grace, Justine…, wie ze ook was, hij hield van haar.

De dag verliep rustig en niemand merkte dat Sadie en Valentine gespannen waren. Ook Grace niet. Toen ze wakker was geworden, had Mike haar zó hartstochtelijk gekust, dat hij haar de adem benam.
Hij had nogmaals om vergiffenis gevraagd en haar toen ineens verteld dat hij van haar hield.
Hij hield van haar!
Ze was de gelukkigste vrouw van de hele wereld en ze straalde de hele dag.
Sadie zag het met lede ogen aan.
Mike wilde het niet zien. Hij wilde niet verdrinken in die grote ogen, die glimlach. Hij moest zijn hoofd helder houden.
Uiteindelijk werd het avond en de gasten stroomden langzaam binnen. De mannen van Scarecrow, de mannen van Capone. Ze groetten elkaar neutraal en namen plaats aan hun tafeltjes. De stripacts begonnen, de danseressen vermaakten het publiek en Mike was nog nooit zó op zijn hoede geweest.
William Garret kwam rond elf uur en hij knikte naar de uitsmijter. Mike moest zich beheersen en de adrenaline joeg door zijn lichaam. Zolang Garret niets deed, kon hij hem niet tegenhouden. Hij was een gast en hij gedroeg zich als een gast.
Garret naam plaats aan het tafeltje waar zijn vrienden zaten en dronk rustig zijn whisky.
Precies om middernacht werd Grace aangekondigd en iedereen begon luid te applaudisseren. Grace was zich van geen kwaad bewust en sinds Mike haar had verteld dat hij van haar hield, was ze zelfverzekerder dan ooit.
Valentine liep naar het midden van de zaal en leunde weer tegen de pilaar. Sadie stond achter de bar en haar hart klopte in haar keel. Grace zong als nooit tevoren en de staande ovatie bleef aanhouden.
Op het moment dat Garret in zijn binnenzak reikte, begon hij te rennen. Toen hij Garret tegen de vlakte gooide, klonk er een schot en het applaus nam af. Langzaam werd het stil in de zaal, alleen het gegil van de meisjes weerklonk.
Grace staarde naar Valentine. Hij draaide zich naar haar om en keek haar aan. Ze sloeg een hand voor haar mond om niet te schreeuwen toen hij door zijn knieën zakte.
Plotseling gilden de meisjes nog harder.
Mad Hank greep Garret vast en met één forse draai, brak hij diens nek.
‘Afspraak is afspraak,’ zei hij luid en duidelijk. ‘Geen wapens bij Sadie. Hij heeft de code gebroken.’
Hij keek naar de mannen van Scarecrow en deze knikten instemmend.
Grace rende van het podium de zaal in en keek met ontzette ogen naar Valentine, die nog steeds op zijn knieën zat. De bloedvlek verspreidde zich en zijn hemd kleurde steeds roder.
Ze knielde bij hem neer en hij zakte in elkaar in haar armen.
Sadie had gezien dat Mike geraakt werd en rende naar een van haar gasten. Hij was een arts en volgde haar meteen.
Mike werd opgetild en naar de slaapkamer van Grace gedragen.
Sadie was het liefst meegegaan, maar ze besefte dat ze iets moest verzinnen om de gemoederen te bedaren.
‘Haal die vreselijke man weg,’ zei ze arrogant tegen de mannen van Capone.
‘Waarom heeft hij dit gedaan?’ Mad Hank keek haar nieuwsgierig aan.
‘Omdat hij Grace wilde bezitten en niet kon verkroppen dat ze bij Mike hoort.’
Ze spuugde op het lijk van Garret en Mad Hank knikte.
‘Idioot. Sterven voor een vrouw! Wat een manier om dood te gaan.’
Hij gebaarde naar zijn partner, Micky Bones, en beiden tilden Garret op.
‘Sorry voor de overlast, Sadie. Dit zal niet meer gebeuren. Capone zal je ruim vergoeden.’
Hij knikte en de mannen verdwenen met het lijk.
Sadie haalde diep adem, sloot een moment haar ogen en draaide zich toen om naar haar gasten.
‘Een vervelende onderbreking. Vergeeft u me. Laat u niet storen en geniet van het programma. Ginger, Annabel! De bühne!’
De meisjes gehoorzaamden haar meteen en tien minuten later was de sfeer terug en iedereen vergat het vervelende incident.

Grace was in paniek. Er was bloed, zoveel bloed!
De arts kleedde Mike uit en onderzocht hem. Hij zei een tijdje niets en Grace was bijna hysterisch.
‘Het valt wel mee!’
Ze keek hem met open mond aan.
‘Een schouderwond. Hij overleeft het wel, meisje.’
Grace zuchtte opgelucht en ging naast hem zitten.
‘Lieveling…, lieveling, doe je ogen open.’
Mike hoorde haar stem en langzaam opende hij zijn ogen. Het eerste wat hij zag was haar prachtige gezicht, haar geweldige ogen, haar verlegen lach.
‘Grace,’ mompelde hij. ‘Ik hou van je…, Justine.’
Ze schrok zichtbaar, maar hij grijnsde even en ze beantwoordde hem met een stralende glimlach.
Voordat ze kon antwoorden kwam Sadie binnen.
‘Mike?’ Ze keek eerst naar de arts en deze knikte geruststellend.
‘De hemel zij dank. Hij heeft een uitstekende beschermengel.’
‘Weliswaar een gevallen engel,’ glimlachte Grace. ‘Maar eentje die op aarde blijft en hem nooit meer alleen laat.’
Sadie en Mike lachten en de arts schudde zijn hoofd.
Hij zou die vreemde hoerenhumor nooit begrijpen.

 Einde